André Brink

Tweesprong

Over André Brink wordt vaak gezegd dat de apartheid de aanleiding was voor zijn schrijverschap. In de jaren zestig streed hij samen met Breyten Breytenbach tegen de apartheid en zijn boeken werden door de overheid verboden of gecensureerd. Maar ook de taal, de ontdekking van de taal, bracht hem tot schrijven. Zijn hele jeugd leefde hij tussen de boeken. Bibliotheken waren zijn paleizen en hij droomde ervan schrijver te worden: het schrijven werd een manier om wereldse zaken te doorgronden.

In Tweesprong vertelt Brink over het kleine, overwegend blanke plaatsje waar hij opgroeide en waar de dagelijkse spanning tussen zwart en blank een normaal deel van het leven was, over zijn heftige relatie met dichteres Ingrid Jonker, over de vormende jaren in Parijs, over zijn huwelijk en kinderen. Zijn leven speelt zich af tegen de achtergrond van racisme en apartheid. Wanneer hij in de jaren zestig in Parijs is, en treurt om de dood van Albert Camus, de schrijver die hij vereert, is er in Sharpville een bloedbad gaande. Als hij ervan hoort denkt hij: Ja, dit viel te verwachten. Dit moest gebeuren. Zijn schrijverschap zal daarna niet meer hetzelfde zijn.

Tweesprong is een fascinerende terugblik op een leven in een gespleten land met een gewelddadige geschiedenis.

Published by Meulenhoff, October 2009
Translated by Rob van der Veer

Review in Trouw (17 October 2009)
by Annemarié van Niekerk

Een afkeer van egotripperij

In André Brinks memoires staat niet hijzelf, maar Zuid-Afrika centraal

Reikhalzend was uitgekeken naar de memoires van de flamboyante Zuid-Afrikaanse schrijver André Brink. Maar ’Tweesprong’ gaat minder over diens privéleven, dan om de vraag hoe het land en de tijd hem vormden.

Elke literatuur kent schrijvers die hun publiek niet alleen intrigeren dankzij hun werk, maar ook vanwege een kleurrijke levensloop. Wanneer zo’n auteur zijn memoires aankondigt, kijken vriend en vijand er reikhalzend naar uit, ook al heeft de schrijver zelf zijn bedenkingen. Fascinerend voor het publiek, maar weerspannig als het gaat om de publieke nieuwsgierigheid te bevredigen: dat is André P. Brink. In de epiloog van het pas vertaalde ’Tweesprong’ bekent hij dat hij dit boek jaren lang uit de weg is gegaan. Toen hij het eindelijk had voltooid, voelde hij zich nog altijd ongemakkelijk bij wat hij per definitie ziet als gekunsteldheid en egotripperij.

Continue reading: Een afkeer van egotripperij